De volgzame rechtbank
De rechtbank die formeel toetst, maar materieel vrijwel altijd het psychiatrisch advies volgt. Gebaseerd op het begrip “the compliant court”.
Begrippenapparaat
Recht op Geest gebruikt scherpe taal voor juridische patronen, niet voor persoonlijke aanvallen. Dit woordenboek benoemt wat zichtbaar wordt wanneer psychiatrische dwang formeel door een rechter gaat, maar materieel sterk leunt op deskundigengezag.
De rechter beslist. Maar beslist hij ook werkelijk?
Advies is geen vonnis.
Een medische verklaring is geen rechterlijke motivering.
Rechtsbescherming begint waar deskundigengezag wordt bevraagd.
Wie vrijheid beperkt, moet meer doen dan verwijzen.
De rechtbank die formeel toetst, maar materieel vrijwel altijd het psychiatrisch advies volgt. Gebaseerd op het begrip “the compliant court”.
De beslissing waarin een medisch of institutioneel oordeel juridische kracht krijgt zonder zichtbare zelfstandige toetsing.
Een procedure waarin verweer wel bestaat in het dossier, maar nauwelijks doorwerkt in de motivering of uitkomst.
Horen als formele handeling, zonder dat uit de beslissing blijkt dat het verhaal van betrokkene werkelijk is gewogen.
De praktische macht van psychiatrische expertise wanneer de rechter weinig eigen grond heeft om het advies inhoudelijk te bevragen.
Een motivering die vooral verwijst naar medische verklaring, zorgplan of behandelaar, zonder concreet uit te leggen waarom dwang noodzakelijk is.
Het juridische en morele punt dat opname, insluiting, medicatie of toezicht zorgvormen kunnen heten, maar feitelijk diep ingrijpen in vrijheid en lichamelijke integriteit.
Terughoudendheid van de rechter tegenover psychiatrische expertise. Deferentie is niet hetzelfde als neutraliteit: zij kan macht verschuiven van rechtbank naar deskundige.
Rechtsbescherming is geen ritueel.
Advies moet worden getoetst.
Dwang moet worden bewezen.